Tags

, , , , , , , , , , , , ,

Derde dag. Een dikke, gezonde mist die het hele landschap verborgen hield: ik betrapte mezelf ook al op een natuurbeschrijving. Werd Streuvels nooit moe van dat bestendig beschrijven, gedurig kijken en loeren uit zijn brede raam? Zijn hele leven was rond dat vensterperspectief gebouwd. Het leek dat hij keek, maar het was hijzelf die de wereld vroeg naar hem te kijken. Zie mij kijken, zei hij, en laat mij verder gerust.
’s Morgens sprak ik uitgebreid met hem: over zijn pose, zijn positie, zijn posture. Zijn foto’s en beelden geteld in het huis. Veel nerveus rond gelopen in het huis. Vervolgens kwam een vrouw op bezoek van Car- en Busmagazine, die over dit bijzondere schrijvershuis wilde  schrijven. ’Redactioneel,’ voegde ze eraan toe. Het bleef de hele dag mistig. Ik dacht weer dat hij pal achter mij stond, maar hij stond boven mij. Ik hoorde hem boven mij, ook al kraakte de houten vloer pal achter me.  Ik draaide me om, maar daar stond niemand. Toen ik voorover leunde en mijn Congolese notities op orde trachtte te brengen, kraakte het boekenrek rechts van mij, als het inwendige van een klok. Ik hoorde hem weer boven mij. Hoorde hij mij even goed als ik hem?

KoenPeetersLijsternest4
Streuvels bezorgde mij een lijst van alle boeken die hij ooit bezat. Ik vergeleek die zorgvuldig met de boeken die ik in zijn bibliotheek vond. Groot maar aangenaam werk. Kijk, een haas daarbuiten. ’s Middags vielen dikke druppels, als kleine hagelbolletjes, uit de boom voor het huis op de krokussen.

Ik las het verhaal ‘Het woud’, terwijl ik op mijn laptop luisterde naar mystieke vrouwenstemmen. Plots brak de zon door en het licht viel op de gele akker ginds, dan sloeg het weer dof dicht; wat later viel een klaarte op de witte boerderij verder in het landschap, dat daardoor zo diep en groot en wijd werd, dat ik me afvroeg hoe ik dat kon beschrijven.

Auteur: Koen Peeters

Advertenties